Blokfluitnazis
Raadslid Dick (nomen est omen) Boonman voelt zich uitgesloten omdat hem gezegd is dat hij de communie niet mag ontvangen. Sindsdien loopt hij met een witte driehoek op zijn jasje. Bij Barcelona wuiven ze wel eens met witte zakdoekjes. Dan moet de trainer ophoepelen. Boonman loopt met witte driehoekjes om aan te geven dat hij tegen elke vorm van discriminatie is. Ik denk dat ik ook zo’n driehoekje ga opspelden, want ik voel me bijna wekelijks gediscrimineerd. Ik wordt bijna overal buitengesloten.
Zo ging ik vorige week naar de jaarlijkse barbecue van de hockeyclub de Geaffecteerde Blazer. Leuke club. Serveert prima witte wijn. Sta ik daar in de rij voor hamlappen en andere geblakerde heerlijkheden, komt er een blauwe blazer naar me toe die me komt vertellen dat het niet de bedoeling is dat ik daar een hamburger ga verorberen. Hoezo, zeg ik, iedereen is toch welkom op jullie sportpark? Ja, dat was dan wel zo, maar omdat ik geen lid was, was ik niet welkom. Ik ontplofte zowat van verontwaardiging. Ik hoef het toch zeker niet over alles met jullie eens te zijn, zeker? Na een heftige discussie werd het nog erger. Ik zou niet de juiste motieven hebben om me bij de hockeyvereniging aan te sluiten. Ik zou alleen maar komen vanwege de opwaaiende hockeyrokjes. Ja, nou en? Dat moet ik toch zelf weten, dat is toch mijn eigen verantwoordelijkheid. Maar hij hield voet bij stuk: ik was niet welkom. Ik ga actie voeren. Ik ga voortaan met een enorme witte vlag bij elke thuiswedstrijd over het veld lopen en voetbalspreekkoren scanderen. Net zo lang tot ik een hamburger krijg. Hockeyfascisten!!
Een week eerder ging het ook al mis. Dit maal bij de jaarlijkse uitvoering van de plaatselijke blokfluitvereniging Hoge Noot. Ik neem plaats tussen de uitvoerende fluitisten. Maar dat was van korte duur. De dirigent zei dat ik op moest hoepelen.
- Maar ik ben vanaf mijn geboorte lid van deze club, zo verweerde ik mij.
- Niks mee te maken, zei de dirigent, ik heb u nog nooit bij een repetitie gezien en u weet helemaal niet waar het hier om gaat.
Wat een liefdeloze uitsluiting. Dat was vast niet de bedoeling van de oprichter Fons Flierefluiter. Die zei altijd: ieder vogeltje fluit zoals het gebekt is. Fons sloot niemand uit. Maar nee hoor, deze dogmatische dirigent stuurt mij weg! Maar ik pik het niet. Ik ga actie voeren. Bij alle volgende uitvoeringen neem ik mijn trompet mee en ga er knalhard tegenin blazen. Ik kan weliswaar geen noot lezen en spelen, maar ik kan wel behoorlijk wat herrie uittetteren. Net zolang tot ze me laten meespelen. Blokfluitnazi’s!!!
En dan die gemeenteraadsverkiezingen. Ik doe mijn uiterste best om mensen warm te maken voor de PvdA. Ik deel folders uit en om de zaak kracht bij te zetten, roep ik uit volle borst Kopvoddentaks! Kopvoddentaks! Ik trek veel volk en in mijn enthousiasme roep ik vervolgens Handen af van onze hypotheekrenteaftrek! Ik ben niet meer te houden en schreeuw het uit: Onze jongens moeten in Uruzgan blijven, stem PvdA! Dan komt daar ineens PvdA-raadslid Dick Boonman aan.
- Zeg, hou daar eens mee op.
Wat nu weer. Het ging net zo lekker, krijgen we dit weer. En nog wel een partijgenoot.
- Hoezo?, zeg ik.
- Wat jij daar allemaal roept, daar denkt de PvdA heel anders over.
Ja maar, ik mag toch mijn eigen mening hebben.
- Ja, dat mag best, maar dan ga je maar ergens anders deze onzin roepen.
Ja maar, dat is toch mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik ga actie voeren. Bij elke volgende bijeenkomst van de PvdA ga ik bij de ingang Mozartpruiken en witte rozen uitdelen. Dat zal ze leren. Intolerante reactionaire Ariërs…………!!
10 maart 2010
Raadslid Dick (nomen est omen) Boonman voelt zich uitgesloten omdat hem gezegd is dat hij de communie niet mag ontvangen. Sindsdien loopt hij met een witte driehoek op zijn jasje. Bij Barcelona wuiven ze wel eens met witte zakdoekjes. Dan moet de trainer ophoepelen. Boonman loopt met witte driehoekjes om aan te geven dat hij tegen elke vorm van discriminatie is. Ik denk dat ik ook zo’n driehoekje ga opspelden, want ik voel me bijna wekelijks gediscrimineerd. Ik wordt bijna overal buitengesloten.
Zo ging ik vorige week naar de jaarlijkse barbecue van de hockeyclub de Geaffecteerde Blazer. Leuke club. Serveert prima witte wijn. Sta ik daar in de rij voor hamlappen en andere geblakerde heerlijkheden, komt er een blauwe blazer naar me toe die me komt vertellen dat het niet de bedoeling is dat ik daar een hamburger ga verorberen. Hoezo, zeg ik, iedereen is toch welkom op jullie sportpark? Ja, dat was dan wel zo, maar omdat ik geen lid was, was ik niet welkom. Ik ontplofte zowat van verontwaardiging. Ik hoef het toch zeker niet over alles met jullie eens te zijn, zeker? Na een heftige discussie werd het nog erger. Ik zou niet de juiste motieven hebben om me bij de hockeyvereniging aan te sluiten. Ik zou alleen maar komen vanwege de opwaaiende hockeyrokjes. Ja, nou en? Dat moet ik toch zelf weten, dat is toch mijn eigen verantwoordelijkheid. Maar hij hield voet bij stuk: ik was niet welkom. Ik ga actie voeren. Ik ga voortaan met een enorme witte vlag bij elke thuiswedstrijd over het veld lopen en voetbalspreekkoren scanderen. Net zo lang tot ik een hamburger krijg. Hockeyfascisten!!
Een week eerder ging het ook al mis. Dit maal bij de jaarlijkse uitvoering van de plaatselijke blokfluitvereniging Hoge Noot. Ik neem plaats tussen de uitvoerende fluitisten. Maar dat was van korte duur. De dirigent zei dat ik op moest hoepelen.
- Maar ik ben vanaf mijn geboorte lid van deze club, zo verweerde ik mij.
- Niks mee te maken, zei de dirigent, ik heb u nog nooit bij een repetitie gezien en u weet helemaal niet waar het hier om gaat.
Wat een liefdeloze uitsluiting. Dat was vast niet de bedoeling van de oprichter Fons Flierefluiter. Die zei altijd: ieder vogeltje fluit zoals het gebekt is. Fons sloot niemand uit. Maar nee hoor, deze dogmatische dirigent stuurt mij weg! Maar ik pik het niet. Ik ga actie voeren. Bij alle volgende uitvoeringen neem ik mijn trompet mee en ga er knalhard tegenin blazen. Ik kan weliswaar geen noot lezen en spelen, maar ik kan wel behoorlijk wat herrie uittetteren. Net zolang tot ze me laten meespelen. Blokfluitnazi’s!!!
En dan die gemeenteraadsverkiezingen. Ik doe mijn uiterste best om mensen warm te maken voor de PvdA. Ik deel folders uit en om de zaak kracht bij te zetten, roep ik uit volle borst Kopvoddentaks! Kopvoddentaks! Ik trek veel volk en in mijn enthousiasme roep ik vervolgens Handen af van onze hypotheekrenteaftrek! Ik ben niet meer te houden en schreeuw het uit: Onze jongens moeten in Uruzgan blijven, stem PvdA! Dan komt daar ineens PvdA-raadslid Dick Boonman aan.
- Zeg, hou daar eens mee op.
Wat nu weer. Het ging net zo lekker, krijgen we dit weer. En nog wel een partijgenoot.
- Hoezo?, zeg ik.
- Wat jij daar allemaal roept, daar denkt de PvdA heel anders over.
Ja maar, ik mag toch mijn eigen mening hebben.
- Ja, dat mag best, maar dan ga je maar ergens anders deze onzin roepen.
Ja maar, dat is toch mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik ga actie voeren. Bij elke volgende bijeenkomst van de PvdA ga ik bij de ingang Mozartpruiken en witte rozen uitdelen. Dat zal ze leren. Intolerante reactionaire Ariërs…………!!
10 maart 2010
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |