Ochčrrem Mientje….
Vorige week schreef Mientje uit Vlijmen een lezersbrief in een Brabants Dagblad onder de titel “Schaamte over Mennen”. Nou ken ik Mientje niet maar ik kan me haar profiel wel voorstellen. Ze is rond of boven de zestig. Ze noemt zich katholiek. Ze bidt af en toe nog wel eens, vooral als ze iets nodig heeft. Het regelmatige bidden is er in de loop der jaren bij ingeschoten, net als de regelmatige kerkgang. Ze komt er als ze in het koor moet zingen of als er iets bijzonders te doen is. Natuurlijk gaat ze altijd te communie, want dat hoort er toch bij. Ze heeft al veertig jaar niet meer gebiecht, want ja wie doet er nou zonde? Mientje in ieder geval niet. Mientje is namelijk met der’n tijd meegegaan. Ze heeft indertijd van de kapelaan, die naderhand uitgetreden is, begrepen dat de Kerk “wij samen” zijn en dat heel iets anders is als het “instituut”. Mientje is enthousiast voor “het wij samen” maar het meestal niet eens met het “instituut”. Het instituut is dan alles waar Mientje het niet mee eens is. Want kijk, Mientje heeft een zoon die gescheiden is en een leuke nieuwe vrouw gevonden heeft. Wat kan daar nou verkeerd aan zijn? Had ie dan bij die vrouw moeten blijven die Mientje al nooit had zien zitten en bij wie hij nooit “zichzelf” had kunnen zijn. Het “instituut” keurt de nieuwe relatie af maar Mientje weet het zeker: “Jezus zelf zou er niets op tegen hebben”. Die zou dat instituut maar een stelletje Farizeeërs vinden. Een neef van Mientje is homofiel en hij heeft op het moment een hele leuke vriend. Ze doen van alles voor Annie, Mientjes zus, die nogal sukkelt. Het is de beste van Annie’s kinderen, vindt Mientje. “Ik schaam me bijna om katholiek te zijn”, schrijft Mientje in het BD. Pastoor Mennen, adviseur van de bisschop, vindt dat de communie niet uitgereikt mag worden aan mensen die publiek in zonde leven zoals homoseksuelen.” “Walgelijk dat iemand zulke uitspraken doet”. En Mientje geeft ook meteen de theologische onderbouwing van haar stellingname: “Wij leerden vroeger in de katholieke kerk: heb uw naaste lief.” En naast deze theologisch onderbouwing waar niemand iets in kan brengen, denkt Mientje, heeft ze ook nog een sociaal-psychologisch argument: “Sorry, vergeet men hier wat er allemaal achter de schermen gebeurde van dit kerkelijk instituut?” Ze zinspeelt hier heel clever op de misdaadschandalen die uiteraard volgens Mientje op het conto komen van het “instituut” “Wij samen” wassen onze handen in onschuld! Mientje is ook van het vreedzame type. Ze steunt het MOV en vroeger ook de vredesbeweging toe die nog “in” was. En het hele akelige van Mennen is dat hij door zijn uitspraken de aanzet tot oorlog geeft, iets waartoe “het geloof”, volgens Mientjes historische kennis, in het verleden heel vaak aanleiding geweest is. Om de wereldvrede dichter bij te brengen, om het “wij samen” te bevorderen geeft Mientje haar grote slotonclusie: “Volgens mij moet ieder met de juiste intentie ter communie kunnen gaan, ongeacht kleur of geaardheid.”
Het grote probleem is niet dat ene Mientje uit Vlijmen. Nee, dat is het feit dat het spiritueel en katholiek gehalte van het overgrote gedeelte van wat zich nog katholiek noemt in Nederland, het niveau van Mientje niet overstijgt. Veertig jaar verkondigen van pastorale nonsens of van wollig zwijgen, hebben ons een kerk van Mientjes gebracht. Jezus noemt ze in het evangelie “schapen zonder herders”. Hij had medelijden met hen: “ochčrrem Mientje….
14 maart 2010
Vorige week schreef Mientje uit Vlijmen een lezersbrief in een Brabants Dagblad onder de titel “Schaamte over Mennen”. Nou ken ik Mientje niet maar ik kan me haar profiel wel voorstellen. Ze is rond of boven de zestig. Ze noemt zich katholiek. Ze bidt af en toe nog wel eens, vooral als ze iets nodig heeft. Het regelmatige bidden is er in de loop der jaren bij ingeschoten, net als de regelmatige kerkgang. Ze komt er als ze in het koor moet zingen of als er iets bijzonders te doen is. Natuurlijk gaat ze altijd te communie, want dat hoort er toch bij. Ze heeft al veertig jaar niet meer gebiecht, want ja wie doet er nou zonde? Mientje in ieder geval niet. Mientje is namelijk met der’n tijd meegegaan. Ze heeft indertijd van de kapelaan, die naderhand uitgetreden is, begrepen dat de Kerk “wij samen” zijn en dat heel iets anders is als het “instituut”. Mientje is enthousiast voor “het wij samen” maar het meestal niet eens met het “instituut”. Het instituut is dan alles waar Mientje het niet mee eens is. Want kijk, Mientje heeft een zoon die gescheiden is en een leuke nieuwe vrouw gevonden heeft. Wat kan daar nou verkeerd aan zijn? Had ie dan bij die vrouw moeten blijven die Mientje al nooit had zien zitten en bij wie hij nooit “zichzelf” had kunnen zijn. Het “instituut” keurt de nieuwe relatie af maar Mientje weet het zeker: “Jezus zelf zou er niets op tegen hebben”. Die zou dat instituut maar een stelletje Farizeeërs vinden. Een neef van Mientje is homofiel en hij heeft op het moment een hele leuke vriend. Ze doen van alles voor Annie, Mientjes zus, die nogal sukkelt. Het is de beste van Annie’s kinderen, vindt Mientje. “Ik schaam me bijna om katholiek te zijn”, schrijft Mientje in het BD. Pastoor Mennen, adviseur van de bisschop, vindt dat de communie niet uitgereikt mag worden aan mensen die publiek in zonde leven zoals homoseksuelen.” “Walgelijk dat iemand zulke uitspraken doet”. En Mientje geeft ook meteen de theologische onderbouwing van haar stellingname: “Wij leerden vroeger in de katholieke kerk: heb uw naaste lief.” En naast deze theologisch onderbouwing waar niemand iets in kan brengen, denkt Mientje, heeft ze ook nog een sociaal-psychologisch argument: “Sorry, vergeet men hier wat er allemaal achter de schermen gebeurde van dit kerkelijk instituut?” Ze zinspeelt hier heel clever op de misdaadschandalen die uiteraard volgens Mientje op het conto komen van het “instituut” “Wij samen” wassen onze handen in onschuld! Mientje is ook van het vreedzame type. Ze steunt het MOV en vroeger ook de vredesbeweging toe die nog “in” was. En het hele akelige van Mennen is dat hij door zijn uitspraken de aanzet tot oorlog geeft, iets waartoe “het geloof”, volgens Mientjes historische kennis, in het verleden heel vaak aanleiding geweest is. Om de wereldvrede dichter bij te brengen, om het “wij samen” te bevorderen geeft Mientje haar grote slotonclusie: “Volgens mij moet ieder met de juiste intentie ter communie kunnen gaan, ongeacht kleur of geaardheid.”
Het grote probleem is niet dat ene Mientje uit Vlijmen. Nee, dat is het feit dat het spiritueel en katholiek gehalte van het overgrote gedeelte van wat zich nog katholiek noemt in Nederland, het niveau van Mientje niet overstijgt. Veertig jaar verkondigen van pastorale nonsens of van wollig zwijgen, hebben ons een kerk van Mientjes gebracht. Jezus noemt ze in het evangelie “schapen zonder herders”. Hij had medelijden met hen: “ochčrrem Mientje….
14 maart 2010
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |