Allemaal Mientjes….
Een paar dagen geleden schreef ik u over Mientje uit Vlijmen. Haar profiel was voor velen herkenbaar. Een pastoor zei mij: "een groot gedeelte van mijn vrijwilligers zijn Mientjes. Ze komen naar de kerk wanneer ze zin hebben. Ze hebben niet veel boodschap aan het instituut; ze roepen aan een stuk door 'wij samen' zonder dat ze nou precies weten waar het over gaat." Eigenlijk gaat het in de Nederlandse Kerk al lang nergens meer over. De pastoor wordt op handen gedragen als hij vriendelijk lachend door de parochie loopt, aan de wensen van de Mientjes voldoet bij huwelijken en uitvaarten en zich niet al te zeer aan "regeltjes" houdt maar "aandacht heeft voor de mens". Hij moet preken over de actualiteit en over een soort naastenliefde waar zich niemand een buil aan kan vallen, waarna men bemoedigd weer huiswaarts gaat. Het algemene devies is; "Jezus houdt van de Mientjes, Hij heeft eigenlijk een Mientjeskerk gesticht". Pastoor Paul Vlaar in Obdam voldoet volkomen aan het profiel dat de Mientjes aan hun herder stellen: een soort veredelde circusdirecteur die wat leven in de "wij-samen" brouwerij brengt.
O wee, de pastoor die deze idylle verstoort en die het waagt te zeggen: "Mientje, bekeert u! Jezus en zijn Kerk zeggen iets heel anders dan u lang hebt gedacht, iets heel anders dan dat pastor Piet u heeft wijs gemaakt als de door hem zelf verzonnen vrucht van het Concilie." Nee, dat neemt Mientje niet. Ze wordt furieus op die priester en ze laat haar werkzaamheden in de parochie in de steek. "We zingen niet meer bij die pastoor", zegt Mientje. Want bekering, daar wil Mientje niet aan. We leven per slot van rekening in 2010, zegt Mientje, en ze meent dat ze daarmee een geweldig argument heeft geleverd. Bovendien, zegt Mientje, en daar heeft ze zeker een punt: "wat u zegt horen ze nooit in de parochie van de "Walmende Vlaspit". Pastor Mieke preekt daar hetzelfde als pastor Piet, heel bevrijdend. De vieringen zijn levensnabij en daar wordt niemand buitengesloten. Daar hebben ze vooral begrip voor echtscheidingen en samenwonen is geen probleem. Iedereen hoort erbij." "Ja maar", zegt dan de moedige pastoor, "dat is niet katholiek. Pastor Mieke en pastor Piet verkondigen zichzelf en praten de mensen naar de mond". "Dat zegt u", zegt Mientje, "maar daar gaat toch de bisschop over en die heeft pastor Mieke en pastor Piet benoemd. Hij heeft ze nooit tot de orde geroepen. Hij heeft ze zelfs de hemel in geprezen toen ze hun jubileum vierden."
Dat is de situatie anno 2010 met de Kerk in Nederland. Een volkomen ge-erodeerde Kerk, allemaal Mientjes die nauwelijks nog katholiek zijn en die ieder katholiek geluid in de kiem proberen te smoren omdat het hun gezapig geloof bedreigt.
Bisschoppen die al jarenlang zwijgen of voor de gelovigen onhoorbaar spreken en zeker geen maatregelen nemen die een duidelijke keuze inhouden bang dat ze mensen zou kunnen afstoten die innerlijk al lang weg zijn. Het gevolg van dit alles is: katholiek zijn is binnen de Kerk al geruime tijd abnormaal. De Mientjes zijn normaal geworden.
Bisschoppen hebben te lang de Mientjes en hun pastors behaagd met alle funeste gevolgen voor de Kerk van dien. Dat moet onmiddellijk ophouden. Want het is nu de finale keuze: zwijgen, en met de Mientjes ten onder gaan of spreken en jonge mensen uitdagen zich aan te sluiten bij een Kerk die ondertussen heel klein is maar nog wel iets voorstelt en die de moeite waard is dat ze overleeft.
17 maart 2010
Een paar dagen geleden schreef ik u over Mientje uit Vlijmen. Haar profiel was voor velen herkenbaar. Een pastoor zei mij: "een groot gedeelte van mijn vrijwilligers zijn Mientjes. Ze komen naar de kerk wanneer ze zin hebben. Ze hebben niet veel boodschap aan het instituut; ze roepen aan een stuk door 'wij samen' zonder dat ze nou precies weten waar het over gaat." Eigenlijk gaat het in de Nederlandse Kerk al lang nergens meer over. De pastoor wordt op handen gedragen als hij vriendelijk lachend door de parochie loopt, aan de wensen van de Mientjes voldoet bij huwelijken en uitvaarten en zich niet al te zeer aan "regeltjes" houdt maar "aandacht heeft voor de mens". Hij moet preken over de actualiteit en over een soort naastenliefde waar zich niemand een buil aan kan vallen, waarna men bemoedigd weer huiswaarts gaat. Het algemene devies is; "Jezus houdt van de Mientjes, Hij heeft eigenlijk een Mientjeskerk gesticht". Pastoor Paul Vlaar in Obdam voldoet volkomen aan het profiel dat de Mientjes aan hun herder stellen: een soort veredelde circusdirecteur die wat leven in de "wij-samen" brouwerij brengt.
O wee, de pastoor die deze idylle verstoort en die het waagt te zeggen: "Mientje, bekeert u! Jezus en zijn Kerk zeggen iets heel anders dan u lang hebt gedacht, iets heel anders dan dat pastor Piet u heeft wijs gemaakt als de door hem zelf verzonnen vrucht van het Concilie." Nee, dat neemt Mientje niet. Ze wordt furieus op die priester en ze laat haar werkzaamheden in de parochie in de steek. "We zingen niet meer bij die pastoor", zegt Mientje. Want bekering, daar wil Mientje niet aan. We leven per slot van rekening in 2010, zegt Mientje, en ze meent dat ze daarmee een geweldig argument heeft geleverd. Bovendien, zegt Mientje, en daar heeft ze zeker een punt: "wat u zegt horen ze nooit in de parochie van de "Walmende Vlaspit". Pastor Mieke preekt daar hetzelfde als pastor Piet, heel bevrijdend. De vieringen zijn levensnabij en daar wordt niemand buitengesloten. Daar hebben ze vooral begrip voor echtscheidingen en samenwonen is geen probleem. Iedereen hoort erbij." "Ja maar", zegt dan de moedige pastoor, "dat is niet katholiek. Pastor Mieke en pastor Piet verkondigen zichzelf en praten de mensen naar de mond". "Dat zegt u", zegt Mientje, "maar daar gaat toch de bisschop over en die heeft pastor Mieke en pastor Piet benoemd. Hij heeft ze nooit tot de orde geroepen. Hij heeft ze zelfs de hemel in geprezen toen ze hun jubileum vierden."
Dat is de situatie anno 2010 met de Kerk in Nederland. Een volkomen ge-erodeerde Kerk, allemaal Mientjes die nauwelijks nog katholiek zijn en die ieder katholiek geluid in de kiem proberen te smoren omdat het hun gezapig geloof bedreigt.
Bisschoppen die al jarenlang zwijgen of voor de gelovigen onhoorbaar spreken en zeker geen maatregelen nemen die een duidelijke keuze inhouden bang dat ze mensen zou kunnen afstoten die innerlijk al lang weg zijn. Het gevolg van dit alles is: katholiek zijn is binnen de Kerk al geruime tijd abnormaal. De Mientjes zijn normaal geworden.
Bisschoppen hebben te lang de Mientjes en hun pastors behaagd met alle funeste gevolgen voor de Kerk van dien. Dat moet onmiddellijk ophouden. Want het is nu de finale keuze: zwijgen, en met de Mientjes ten onder gaan of spreken en jonge mensen uitdagen zich aan te sluiten bij een Kerk die ondertussen heel klein is maar nog wel iets voorstelt en die de moeite waard is dat ze overleeft.
17 maart 2010
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |