Zijn de Nederlandse bisschoppen erop uit ook nog zelf het katholieke gedachtegoed onderuit te halen? Dat is toch voorwaar niet nodig. Dat gebeurt al in iedere willekeurige krant en in iedere opinieuitzending. Ik dacht dat de overheid aan het Rooms Katholiek Kerkgenootschap (RKK) juist zendtijd had gegeven om de eigen katholieke overtuiging die elders misschien ondergesneeuwd wordt, voor het voetlicht te brengen. De bisschoppen hebben deze taak sinds jaar en dag toevertrouwd aan de KRO. En hoe KRO deze taak invult kunnen we sinds jaar en dag en van week tot weer zien de in de KRO/RKK uitzendingen.
Allereerst zijn daar de wekelijkse uitzendingen van de eucharistie deels vanuit het omroeppastoraat verzorgd, deels overgenomen van de Belgische TV. Het zijn bepaald geen toonbeelden van hoe de katholieke liturgie zou moeten zijn. Onder verantwoordelijkheid van de bisschoppen zou je een voorbeeldliturgie verwachten die parochies kan inspireren. Het is al weer enkele jaren geleden (1998) dat ik bij de kardinaal geklaagd heb over de Paasnachtviering van het omroeppastoraat die een creatief verzinsel was van iets meer dan een uur. Daarin was een opname in de Kerk met een vormsel waarvan de geldigheid door de creatieve woorden van de “voorganger” ernstig betwijfeld moet worden. Joke Litjens en de nieuwe katholiek gingen rond om iedereen te besprenkelen. Zo gek maken ze het tegenwoordig meestal niet meer. Hoewel, ik heb toch nog wel eens een onkerkelijke Sinterklaas gezien aan het begin van een viering en openluchtvieringen rond het Jozefverhaal in de zomer. Enfin kloppen doet het nog steeds niet. De bisschoppen, i.c. de kardinaal als het over het omroeppastoraat gaat en mediabisschop Wiertz als het over de uitzendingen uit België, zeggen waarschijnlijk dat ze er geen weet van hebben omdat ze nooit de gelegenheid hebben om op dat tijdstip te kijken. Dat schijnt voor bisschoppen een voldoende excuus te zijn.
Daarnaast hebben we de opiniërende uitzendingen van de KRO/RKK. Een typisch voorbeeld daarvan was de Kruispuntuitzending van zondag 28 januari. Het onderwerp was vroegtijdig prenataal onderzoek met daarna al of niet abortus bij afwijkingen van het kind. Daarbij worden twee vrouwen in beeld gebracht die omstandig hun “moedige” verhaal kunnen vertellen hoe ze “hun kindje niet geboren laten worden”. Daarbij wordt de term abortus zoveel mogelijk vermeden. Aan een van de twee, die een kind met het Downsyndroom verwachtte, werd gevraagd of ze katholiek was. Daarop antwoordde ze bevestigend. Daarbij werd de mening van de Kerk en van de paus vlug terzijde geschoven en werd een gesprek met een “getrouwde pastor” aangehaald die haar meegedeeld dat ze een overwogen en verantwoorde beslissing had genomen. Tussendoor worden nog even de resultaten van een onderzoek meegedeeld dat meldt dat het overgrote deel van de vrouwen in deze situatie voor een abortus kiest. Heel alleen blijft over de ene vrouw die zegt bewust dit soort vroege prenatale onderzoek niet te willen en dat het kind welkom is zoals het is. Zo klein is het katholieke geluid bij de RKK,
Dat is een vrij vast patroon. Ik heb het zelf meegemaakt in een Soeterbeeckuitzending rond de anticonceptiepil. Er waren daar twee dames, een arts van de Rutgerstichting en een publiciste die warme voorstanders waren van de pil. Bovendien was er nog een echtpaar op film dat de pil indertijd als een bevrijding had ervaren. Ik was daar als eenzame celibataire verdediger van het kerkelijk standpunt.
Hebben wij in de zendtijd van de bisschoppen echt behoefte aan informatie die in andere programma’s al volop voorhanden is? Moeten daar mensen breed aan het woord gelaten worden die niets anders dan de tijdsgeest voor het voetlicht brengen en de katholieke Kerk afvallen? Vinden de bisschoppen het voldoende dat zelfs in haar eigen uitzendingen het katholieke geluid slechts een van de vele geluiden en soms zelfs een marginaal geluid is? Blijkbaar wel want ze dulden het al jaren en bij gelegenheid steken ze nog de loftrompet over de KRO?
De RKK uitzendingen zouden bij uitstek geschikt kunnen zijn om het katholieke standpunt op een rustige, aangename en plausibele en tegelijk niet oppervlakkige manier te presenteren. Dat zouden unieke momenten van catechese en evangelisatie zijn.
Helaas, nu is het voor de catechese en de evangelisatie vaak contraproductief.
Is het nu werkelijk nodig dat de Kerk in Nederland ook nog aan zelfdestructie doet?
Allereerst zijn daar de wekelijkse uitzendingen van de eucharistie deels vanuit het omroeppastoraat verzorgd, deels overgenomen van de Belgische TV. Het zijn bepaald geen toonbeelden van hoe de katholieke liturgie zou moeten zijn. Onder verantwoordelijkheid van de bisschoppen zou je een voorbeeldliturgie verwachten die parochies kan inspireren. Het is al weer enkele jaren geleden (1998) dat ik bij de kardinaal geklaagd heb over de Paasnachtviering van het omroeppastoraat die een creatief verzinsel was van iets meer dan een uur. Daarin was een opname in de Kerk met een vormsel waarvan de geldigheid door de creatieve woorden van de “voorganger” ernstig betwijfeld moet worden. Joke Litjens en de nieuwe katholiek gingen rond om iedereen te besprenkelen. Zo gek maken ze het tegenwoordig meestal niet meer. Hoewel, ik heb toch nog wel eens een onkerkelijke Sinterklaas gezien aan het begin van een viering en openluchtvieringen rond het Jozefverhaal in de zomer. Enfin kloppen doet het nog steeds niet. De bisschoppen, i.c. de kardinaal als het over het omroeppastoraat gaat en mediabisschop Wiertz als het over de uitzendingen uit België, zeggen waarschijnlijk dat ze er geen weet van hebben omdat ze nooit de gelegenheid hebben om op dat tijdstip te kijken. Dat schijnt voor bisschoppen een voldoende excuus te zijn.
Daarnaast hebben we de opiniërende uitzendingen van de KRO/RKK. Een typisch voorbeeld daarvan was de Kruispuntuitzending van zondag 28 januari. Het onderwerp was vroegtijdig prenataal onderzoek met daarna al of niet abortus bij afwijkingen van het kind. Daarbij worden twee vrouwen in beeld gebracht die omstandig hun “moedige” verhaal kunnen vertellen hoe ze “hun kindje niet geboren laten worden”. Daarbij wordt de term abortus zoveel mogelijk vermeden. Aan een van de twee, die een kind met het Downsyndroom verwachtte, werd gevraagd of ze katholiek was. Daarop antwoordde ze bevestigend. Daarbij werd de mening van de Kerk en van de paus vlug terzijde geschoven en werd een gesprek met een “getrouwde pastor” aangehaald die haar meegedeeld dat ze een overwogen en verantwoorde beslissing had genomen. Tussendoor worden nog even de resultaten van een onderzoek meegedeeld dat meldt dat het overgrote deel van de vrouwen in deze situatie voor een abortus kiest. Heel alleen blijft over de ene vrouw die zegt bewust dit soort vroege prenatale onderzoek niet te willen en dat het kind welkom is zoals het is. Zo klein is het katholieke geluid bij de RKK,
Dat is een vrij vast patroon. Ik heb het zelf meegemaakt in een Soeterbeeckuitzending rond de anticonceptiepil. Er waren daar twee dames, een arts van de Rutgerstichting en een publiciste die warme voorstanders waren van de pil. Bovendien was er nog een echtpaar op film dat de pil indertijd als een bevrijding had ervaren. Ik was daar als eenzame celibataire verdediger van het kerkelijk standpunt.
Hebben wij in de zendtijd van de bisschoppen echt behoefte aan informatie die in andere programma’s al volop voorhanden is? Moeten daar mensen breed aan het woord gelaten worden die niets anders dan de tijdsgeest voor het voetlicht brengen en de katholieke Kerk afvallen? Vinden de bisschoppen het voldoende dat zelfs in haar eigen uitzendingen het katholieke geluid slechts een van de vele geluiden en soms zelfs een marginaal geluid is? Blijkbaar wel want ze dulden het al jaren en bij gelegenheid steken ze nog de loftrompet over de KRO?
De RKK uitzendingen zouden bij uitstek geschikt kunnen zijn om het katholieke standpunt op een rustige, aangename en plausibele en tegelijk niet oppervlakkige manier te presenteren. Dat zouden unieke momenten van catechese en evangelisatie zijn.
Helaas, nu is het voor de catechese en de evangelisatie vaak contraproductief.
Is het nu werkelijk nodig dat de Kerk in Nederland ook nog aan zelfdestructie doet?
ZELFDESTRUCTIE?
 |
VRIJMOEDIG
COMMENTAAR
COMMENTAAR