Index

Het wordt telkens in het evangelie duidelijk, en ook vandaag weer, dat Jezus enerzijds grote beloften doet, maar anderzijds ook zeer hoge eisen stelt. Het merkwaardige van onze tijd is, dat de meeste mensen, die beloften nog wel willen aanvaarden, maar de eisen heel gemakkelijk naast zich neerleggen. Het is bijvoorbeeld erg opvallend, hoe iedereen tegenwoordig bij een sterfgeval ineens zeker weet, dat betreffende persoon recht naar de hemel is gegaan, zelfs als er in zijn leven duidelijk gebleken is, dat hij de eisen van het evangelie zoals de Kerk die voorhoudt niet zo erg of helemaal niet serieus nam. Er zijn vaak meer bloemen om de dode te eren dan missen om voor zijn eeuwige zaligheid te bidden. De belofte van het eeuwig leven neemt men wel serieus, maar de eisen, die Jezus stelt om dat eeuwig leven te verwerven, legt men naast zich neer. Is dat geen zelfbedrog?
Een ander voorbeeld: het onderpand van die belofte van eeuwig leven is de communie met de Heer in de eucharistie. Maar hoe gemakkelijk gaat men te communie zonder zich om de eisen van het evangelie te bekommeren. Men gaat nooit of zelden, of zeer onregelmatig naar de kerk of men leeft in onchristelijke verhoudingen, maar als men toevallig in de kerk komt, gaat men te communie. En o wee, als de Kerk zegt, dat dat niet kan. Dat je niet te communie mag gaan als je niet leeft volgens de eisen van het evangelie, volgens de eisen van de Kerk; dan begint men verontwaardigd te steigeren; en men doet, alsof men recht heeft op de communie, recht heeft op de hemel, alsof men God in zijn zak heeft. Men doet alsof God zich zou moeten aanpassen aan mij, aan mijn grillen, aan mijn inzichten. Het evangelie is een blijde boodschap, zeker, met geweldige beloften van verbondenheid met God, van barmhartigheid, van vergeving van zonden, van eeuwig leven; maar het is geen goedkope boodschap. Wie vader of moeder meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig; wie zoon of dochter meer bemint dan Mij, is mij niet waardig. Dus om de beloften waardig te worden, om vergeving te vinden en eeuwig leven, moet je radicaal voor Jezus kiezen, voor zijn wijze van leven, voor zijn Kerk. Een harde eis, die in onze tijd met name hard in je vlees snijdt. Hoeveel ouders hebben de moed om voor Christus en de eisen van het evangelie te blijven kiezen, als hun kinderen andere wegen gaan? Maar al te veel ouders passen hun opvattingen aan aan hun kinderen en gaan het samenwonen, niet naar de kerk gaan enz. goedpraten, omdat hun kinderen zo leven en keren zich tegen paus en bisschoppen en priesters, die de eisen van het evangelie blijven voorhouden. Een duidelijke keuze voor Christus en het evangelie kan inderdaad een verwijdering teweeg brengen tussen jou en je kinderen, ook al hoef je dat niet te zoeken en probeer je liefdevol te blijven. Kinderen eisen soms op een onbehoorlijke en dwingende manier van hun ouders, dat ze met hen meegaan. Voor Christus blijven kiezen en je kinderen niet willen verliezen, kan een groot kruis met zich meebrengen. Maar wie zijn kruis niet opneemt en Mij volgt, is Mij niet waardig. Het evangelie vraagt een duidelijke keuze.
Wie zijn leven hier op aarde vindt, zal het verliezen. Dat wil zeggen: wie erop uit is het kruis te ontlopen, hier een gemakkelijk en rustig leventje te leiden, wie de brede weg wil bewandelen, die komt er niet. Die zal het leven met een hoofdletter, het eeuwige leven mislopen. Maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil, zal het vinden. Wie durft te lijden omwille van Christus en het evangelie; wie de moeilijkheden van het christelijk leven ten volle wil aanvaarden met vallen en opstaan, met vergeving vragen zonder goed te praten, die zal het ware leven vinden.
Er worden ons grote beloften gedaan door Christus, maar om die beloften deelachtig te worden moeten we eerst deelachtig worden aan de prijs, die Hij er zelf voor betaald heeft: lijden en kruis, offer.